باز میایم از پس کوچه های شهرمان و صدا میزنم بیا ای دوست

فریادم را باد نالان ونامفهوم با خود میبرد تا فریاد برارد ای دوست

گفتم یادی از که کردی کین چنین پریشان حال و اشفته جانی

صدایی با نازکی و شکننده بر امد که دیگر  نمانده برایم جانی

صدایم کرد بیا نزدیک نزدیکتر بنشین کنارم تا بگویم از بدحالیم

شنیدی که طاهر گفت" زنم بر دیده تا دل گردد ازاد "اری شنیدم

شنیدی باز باران با ترانه میخورد بر بام ... ما نیز چنین شنیدیم

یاد خاطرات کردیم و از حال خود گفت و گفت تا نگویند بداندیشان

و... بعدا...

                                                         شعر:خودم