زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد                    از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

صوفی مجلس که دی جام وقدح می شکست            باز به یک جرعه می عاقل وفرزانه شد

شاهد عهد شباب .آمده بودش به خواب                    باز به پیرانه سر عاشق و دیوانه شد

مغبچه ای می گذشت راه زن دین ودل                       در پی آن آشنا از همه بیگانه شد

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت                        چهره خندان شمع آفت پروانه شد

گریه شام وسحر شکر که زایع نگشت                       قطره باران ما گوهر یک دانه شد

نرگس ساقی بخواند آیت افسونگری                         حلقه امداد ما مجلس افسانه شد

منزل حافظ کنون بارگه پادشاست                             دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد